Nikt i nic nie dostaje drugiej szansy, chyba żeby poczuć wyrzuty sumienia.

Są książki, które żyją.
Są pisarze, którym nie można ufać.
Są słowa, przez które się przepada.
I nic już nie będzie takie samo.
Choćby od tego zależały losy wszechświata.

Zafón to Geniusz.

EDIT:
Zmieniłam zdanie. To Geniusz Zła. Jak on mógł, ja się pytam?! Ja mógł?!
________

A poza tym to idę spać.
Rano kończę pojedynek i oglądam SPN. I resztę świata mam gdzieś. A potem... Zafón...

Muszę.

Żaden z nich nie ośmieli się skrytykować ani mnie, ani nikogo, kogo zechcę nazwać przyjacielem. A jeśli nawet, to co? Zawsze możemy ich zabić.

Normalnie filozofia życiowa Lemura w trzech zdaniach XD KoHam Susannę Clarke.

Przeczytałam Heroizm dla początkujących. I stwierdzam, że chcę księcia Kevina Timberline'a z Rassendasu. Nie potrzebuję księcia na białym koniu i z mieczem w dłoni, zabijającego smoki i pocałunkiem budzącego księżniczkę. Potrzebuję, chcę, pragnę księcia Kevina. O. I teraz będę sercować Kevinowi. Bo to jest Książę. O. Myśli, jest dyplomatyczny, oczytany, przystojny, umie trzymać szpadę i nawet się nią posługiwać. Jako tako. Ale nie jest umięśnionym osiłkiem, na którego panienki lecą jak pszczoły do miodu. Jest po prostu Księciem Kevinem.

Miałam tu wpisać cytat o księciu Kevinie. Ale pewnie większość z Was nie czytała, więc nie będę spoilerować. A akurat ten fragment mówił za dużo. Wpiszę go, jak już przeczytacie xD

A w ogóle to:

Książę Kevin *serce*

Jak go spotkacie, to przyślijcie go do mnie. Becky może się stać przedmiotem eksterminacji xD